خاک های سدیمی به طور وسیعی در مناطق خشک و نیمه خشک گسترش یافته اند. برای اینکه اراضی سدیمی بتوانند مورد استفاده کشاورزی قرار بگیرند باید ویژگی های فیزیکی و شیمیایی نامطلوب آن ها اصلاح گردد. به منظور بررسی اثر گچ (صفر، 50 و 100 درصد نیاز گچی) به تنهایی و توأم با کاربرد مواد آلی از منابع مختلف (بدون بقایا، بقایای گیاه یونجه، ضایعات میوه خرما، بقایای گیاه ذرت و خاک اره) به میزان 5/1 و 3 درصد کربن آلی بر ویژگی های یک خاک سدیمی، یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با 27 تیمار و 3 تکرار به اجرا درآمد. پس از اعمال تیمارها، هر 15روز یکبار به مدت دو ماه درصد سدیم تبادلی، نسبت جذب سدیم، pH، رس قابل انتشار اندازه گیری شد. سپس در پایان زمان خوابانیدن، خاک مورد آبشویی گرفت. نتایج نشان داد که با افزایش زمان خوابانیدن ویژگی های شیمیایی خاک بهبود یافت. قبل از آبشویی تیمار گچ به میزان 100 درصد نیاز گچی و بدون کربن آلی مصرفی دارای بیشترین تأثیر در کاهش نسبت جذب سدیم، درصد سدیم تبادلی و رس قابل انتشار بود. بیشترین مقدار تنفس میکروبی نیز از مصرف 3 درصد کربن آلی از منبع ضایعات میوه خرما بدون گچ مصرفی حاصل شد. مواد آلی قبل از آبشویی باعت ایجاد ویژگی های شیمیایی نامناسباز قبیل افزایش درصد سدیم تبادلی، نسبت جذب سدیم، و رس قابل انتشار در خاک سدیمی شد. پس از آبشویی، در همه تیمارها، pH، نسبت جذب سدیم، درصد سدیم تبادلی و رس قابل انتشار و هدایت هیدرولیکی کاهش یافت. تیمار3 درصد کربن آلی از منبع ضایعات میوه خرما به همراه گچ به مقدار 100 درصد نیازگچی مؤثرترین تیمار برای اصلاح خاک سدیمی مورد مطالعه در این پژوهش بود. مواد آلی و گچ زمانی بیشترین تأثیر را در اصلاح خاک سدیمی داشتند که پس از خوابانیدن خاک به مدت 2 ماه، آبشویی صورت گرفت.

به منظور بررسی تآثیر اندازه و عمق جایگذاری بقایای گیاهی بر دینامیک کربن و نیتروژن آلی، آزمایشی به صورت کرت های دوبار خرد شده در سه تکرار و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در مزرعه روی بقایای گندم (Triticum aestivum L. ) به روش کیف کلش اجرا گردید. فاکتورهای مورد بررسی شامل مدت زمان خوابانیدن بقایای گیاهی در چهار سطح (1، 2، 3 و 4 ماه)، عمق جایگذاری بقایای گیاهی در چهار سطح (5، 15، 30 و 45 سانتی متر) و اندازه بقایای گیاهی در سه سطح (2/0 تا 5/0، 1 تا 2 و 5 تا 10 سانتی متر) بودند که به ترتیب در کرت های اصلی، فرعی و فرعی-فرعی قرار داده شدند. پس از سپری شدن فواصل زمانی خوابانیدن، کیف های کلش از خاک خارج و پس از اندازه گیری وزن بقایای گیاهی باقی مانده در آن ها میزان کربن آلی نیتروژن کل بقایا اندازه-گیری شد. نتایج نشان داد که بیشترین مقدار هدر رفت کربن و نیتروژن آلی چهار ماه پس از خوابانیدن، زمانی که بقایای گیاهی گندم با اندازه 2/0 تا 5/0 سانتی متری در عمق 30 سانتی متری خاک جایگذاری شدند اتفاق افتاد. در مقابل کمترین مقدار هدر رفت کربن و نیتروژن آلی یک ماه پس از خوابانیدن، زمانی که بقایای گیاهی گندم با اندازه 5 تا 10 سانتی متری در عمق پنج سانتی متری خاک جایگذاری شدند صورت پذیرفت. در این آزمایش 73/49 تا 07/54 درصد از کربن آلی و 48/34 تا 78/39 درصد از نیتروژن آلی بقایای گندم در یک دوره چهار ماهه وقتی بقایای گیاهی گندم به ترتیب در عمق 5 و 30 سانتی متری خاک جایگذاری شدند تلف گردید. از نتایج چنین استنباط می شود زمانی که کمبود رطوبت خاک عامل محدود کننده برای تجزیه بقایای گیاهی است، افزایش عمق جایگذاری بقایا با قرار دادن بقایا در لایه مرطوب خاک باعث افزایش سرعت معدنی شدن کربن و نیتروژن آلی می شود. همچنین خرد کردن بقایای گیاهی با افزایش سطح ویژه و سطح تماس بقایا با خاک، باعث افزایش سرعت تجزیه بقایا می شود.

حضور فلزات سنگین در آب و خاک به دلیل داشتن اثرات سمی برای موجودات زنده تبدیل به یک معضل جدی برای محیط زیست شده است. تثبیت فلزات سنگین در احیاء خاک های آلوده به فلزات سنگین یکی از روش های کم هزینه و سریع می باشد. به منظور بررسی تأثیر دیاتومیت بر توزیع شکل های شیمیایی سرب در خاک، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی در سه سطح دیاتومیت (0، 2 و 5 درصد وزنی) و چهار زمان خوابانیدن (1، 2، 4 و 8 هفته) در دو خاک آلوده و در سه تکرار انجام شد. توزیع عناصر در زمان های مذکور با روش عصاره گیری متوالی تعیین و برای ارزیابی وضعیت تحرک پذیری سرب در خاک های موردمطالعه، از شاخص توزیع کاهش یافته (IR) و شاخص تحرک (MF) استفاده شد. نتایج بدست آمده نشان داد، کاربرد دیاتومیت موجب کاهش معنی دار (P ≤ 0. 01) سرب در بخش های تبادلی و کربناتی و افزایش معنی-دار آن در بخش های متصل به اکسیدهای آهن و منگنز، آلی و باقیمانده نسبت به خاک شاهد شده است. با افزایش سطوح دیاتومیت افزوده شده به خاک و زمان انکوباسیون، مقدار IR و pH افزایش، اما مقدار MF و بخش قابل عصاره گیر با DTPA سرب کاهش نشان داد که بیانگر کاهش تحرک سرب با افزایش سطح دیاتومیت و زمان خوابانیدن است. کاهش تحرک سرب در خاک لوم رسی نسبت به خاک لوم شنی احتمالا به دلیل محتوای بیشتر رس و محتوای کمتر کربنات کلسیم معادل بود. به طور کلی می توان بیان کرد که افزودن دیاتومیت به خاک آلوده به ویژه در سطوح بالاتر (5 درصد)، منجر به کاهش زیست فراهمی و تحرک سرب در خاک می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف از انجام این مطالعه ارزیابی روایی و پایایی دستگاه ثبت مدت زمان استفاده از ارتز ساخت ایران با استفاده از ارتز CASH به منظور کاربردی ساختن آن به عنوان ابزاری برای مطالعات و تحقیقات ارتوپدی فنی، مهندسی پزشکی و رشته های مرتبط بود. جمع آوری داده های زمانی به صورت همزمان توسط آزمونگر و دستگاه ثبت مدت زمان استفاده از ارتز انجام می گرفت. آزمونگر در هنگام انجام آزمون ها داده های زمانی را بر مبنای ساعت دیجیتال و کرونومتر در فرم ثبت اطلاعات زمانی یادداشت می کرد. پس از اتمام هر آزمایش داده های ذخیره شده در بریس تایمر به رایانه انتقال داده می شدند و در کنار اطلاعات کرونومتر ثبت می شدند. به منظور تعیین پایایی دستگاه آزمون ها توسط 5 آزمونگر مختلف تکرار شدند. برای تعیین روایی و پایایی دستگاه ثبت مدت زمان استفاده از ارتزاز آنالیز پایایی مقیاس و آزمون همبستگی مابین مدت زمان استفاده از ارتز که توسط بریس تایمر ثبت شده و مدت زمان ثبت شده بر اساس ساعت دیجیتال استفاده شد. همچنین از آزمون t یک نمونه برای مقایسه میانگین های این دو گروه استفاده شد. نتیجه اینکه  دستگاه ثبت مدت زمان استفاده از ارتزبه طور میانگین در هر آزمون نوبت استفاده از ارتز را یکی بیشتر از کرونومتر ثبت کرده بود. این اختلاف 1 موردی در هر آزمون(به طور میانگین) به دلیل قطع و وصل شدن سنسور ناشی از حرکات ناخواسته و شدید فرد در داخل ارتز و بنابراین برداشته شدن نیرو از سطح سنسور و قرار گرفتن سنسور در حالت خاموش می باشد. در همه آزمون ها خطای میانگین کمتر از یک دقیقه و انحراف معیار میانگین برابر با 1 دقیقه بود. بنابراین می توان گفت که اولین بریس تایمر ایرانی دقتی در حد ثانیه دارد و روایی و پایایی برای استفاده به عنوان ابزار تحقیقات در مطالعات ارتوپدی فنی و سایر رشته های مربوطه را دارا می باشد.

در طول عمر مفید ماهواره ها – بسته به ماموریت تعریف شده – به تغییر مدار کاری ماهواره نیاز است. این تغییر می تواند شامل تغییر ارتفاع، شیب یا تغییر زاویه RAAN مدار ماهواره باشد. برای انجام این هدف، باید از پیشرانه هایی استفاده کرد. با توجه به وزن کم پیشرانه های الکتریکی در مواردی که محدودیت وزنی برای انتقال ماهواره به مدار وجود دارد از این پیشرانه ها استفاده می شود. در این پیشرانه ها ضربه ویژه بالا و مصرف سوخت پایین و مدت زمان این نوع انتقال زیاد است. زمانی که قدرت پیشرانه ها کافی باشد تغییر شیب مدار در گره ها انجام می شود ولی در مانورهای پیشرانش کم، تغییر صفحه مدار به طور همزمان با تغییر ارتفاع انجام می شود. برای بهینه سازی مدت زمان این مانورها می توان از روش های میانگین گیری استفاده کرد. در این مقاله، سعی شده است تا از این روش به منظور کنترل بهینه مدت زمان انجام انتقال، در مواقعی که از پیشرانه های الکتریکی برای انجام این هدف به کار برده می شود، استفاده کنیم. در مانور پیشرانش کم با پیشرانش مداوم، مانور تغییر شیب مدار و تغییر زاویه W مدار باید به طور همزمان با تغییر ارتفاع صورت پذیرد که این مستلزم استفاده از برنامه ای برای کنترل این مانور ترکیبی و یافتن متغیری برای کنترل این مانور است. متغیر کنترلی در اینجا زاویه خارج از صفحه پیشرانش است. با تعیین مشخصات پیشرانه (راندمان پیشرانه، توان الکتریکی ورودی و ضربه مخصوص پیشران مورد استفاده) پیشرانش خروجی را تعیین و با استفاده از این روش، مانور را در حداقل زمان انجام می دهیم. مدار اولیه و نهایی دایروی در نظر گرفته و فرض می شود موتور به شکل پیوسته کار کند در صورتی که شتاب پیشرانشی در طول انتقال ثابت است.

به منظور بررسی تکثیر غیرجنسی گونه گردوی ایرانی (Juglans regia L.) با هدف حفظ ژنوتیپ پایه های برگزیده مطالعاتی بر روی خوابانیدن هوایی (روش چینی) با تیمارهای هورمونی اسید ایندول بوتریک اسید و اسید نفتالین استیک با غلظتهای مختلف در مزرعه پژوهشی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان انجام گرفت. نتایج بدست آمده از این آزمون نشان داد، بالاترین میزان تاثیر  هورمون بر تشکیل کالوس در محل خوابانیده پس از دو ماه مربوط به هورمونهای اسید ایندول بوتریک به همراه اسید نفتالین استیک (IBA+NAA) با غلظت PPM 500 بوده که در سطح 5% با سایر تیمارها اختلاف معنی دار نشان داده است ضمنا همین غلظت هورمون پس از گذشت پنج ماه از انجام آزمایش باعث ریشه زایی در محل خوابانیده گردید که میانگین طول ریشه زایی آن 18.03 سانتیمتر بود که با سایر تیمارها در سطح 5% نیز اختلاف معنی داری نشان داده است.

به منظور بررسی اثر غلظت های مختلف اکسین ها، نوع حلقه برداری و نوع کپه در ریشه زایی تنه جوش های حاصل از نهال های 5 ساله گردوی ایرانی آزمایشی در قالب طرح آماری فاکتوریل در پایه کاملا تصادفی انجام شد. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که مخلوط هورمونی IBA+IAA+NAA درغلظت های 5000 و ppm 7500، ایجاد تپه با استفاده از مخلوط پرلیت و ماسه و انجام حلقه برداری با استفاده از بستن سیم فلزی در قاعده تنه جوشها می تواند منجر به ایجاد بیشترین تعداد و طویل ترین ریشه ها در خوابانیدن کپه ای شاخه های گردوی ایرانی شود. شاخه های ریشه دار شده حاصل از این آزمایش از تنه درخت مادری جدا شده و به طور مستقل در خزانه دیگری کاشته شدند.